DLA RODZICA

Pierwsza wizyta u psychologa dziecięcego może być trudnym przeżyciem, zarówno dla dziecka, jak i dla rodziców. Wielu opiekunów czuje lekkie zagubienie, co jest w pełni naturalne. Co powiedzieć dziecku? Jak je przygotować? Czy w ogóle coś mówić? 

Dlaczego przygotowanie dziecka jest tak ważne? 

Jako ludzie często mierzymy się ze stresem w nowych sytuacjach. „Nowe” często jest równoznaczne z „nieznane”, a to z kolei budzi w nas lęk. Nie wiemy czego się spodziewać, znajdujemy się w towarzystwie nowej osoby, w nowym miejscu. Sposób, w jaki rodzic opowie o wizycie, ma ogromny wpływ na to, jak dziecko ją przeżyje. Odpowiednie przygotowanie dziecka przed wizytą pomaga zmniejszyć stres, buduje poczucie bezpieczeństwa i sprzyja dobremu rozpoczęciu współpracy terapeutycznej. Spokojny, prosty, i przede wszystkim szczery, przekaz zmniejsza lęk, zapobiega nieporozumieniom, pomaga dziecku poczuć, że wizyta jest czymś normalnym i bezpiecznym. 

Co powiedzieć dziecku przed pierwszą wizytą? 

Najważniejsze jest używanie języka dostosowanego do wieku dziecka oraz mówienie w sposób spokojny i neutralny. Warto rozpocząć od wytłumaczenia kim jest psycholog i czym się zajmuje. Istotnym będzie także podkreślenie co dziecko może zyskać dzięki spotkaniom, a także czego powinno się spodziewać. Odpowiadanie na pytania i rozwiewanie wątpliwości, które mogą pojawiać się w głowie małego człowieka będzie kluczowe w budowaniu jego pozytywnego spojrzenia na sytuację. 

Można powiedzieć na przykład: 

• „Idziemy do pani/pana, który pomaga dzieciom, kiedy coś jest trudne albo nowe.”
• „Psycholog pomaga (dzieciom) lepiej rozumieć swoje uczucia.”
• „Ja będę blisko, cały czas będę czekać, a jeśli czegoś nie będziesz chciał/chciała robić albo poczujesz się niekomfortowo, zawsze możesz o tym powiedzieć, psycholog/psycholożka nie będą się gniewać.”

Warto podkreślać, że: 

• dziecko nie idzie tam „za karę”, 
• nie musi się do niczego zmuszać, 
• pierwsze spotkania służą przede wszystkim poznaniu się i zbudowaniu relacji,
• rodzic już miał okazję poznać psychologa/psycholożkę i nie wysyła dziecka do kogoś całkowicie nieznanego. 

Na stronie dostępne są zdjęcia naszych terapeutów – pokazanie dziecku osoby, z którą się spotka może być pomocne. 🙂 

Czego lepiej unikać przed wizytą? 

Niektóre sformułowania, choć często używane w dobrej wierze, mogą zwiększyć lęk dziecka. Warto unikać: 

• straszenia wizytą („jak nie przestaniesz…, to pan/pani psycholog…”),
• mówienia, że psycholog „naprawi” dziecko, 
• składania obietnic typu: „to potrwa tylko chwilkę” albo „na pewno będzie super”. 

Lepiej pozostać przy neutralnym przekazie i dać dziecku przestrzeń na własne emocje, przeżycia i oceny. 

Jak wyjaśnić dziecku, dlaczego potrzebuje terapii? 

Rozmawiając z dzieckiem o powodach rozpoczęcia terapii, warto podkreślić, że dziecko doświadcza trudności, ale samo nie jest „problemem”. Proces terapeutyczny to rodzinne przedsięwzięcie, a spotkania z psychologiem będą dotyczyć zarówno dziecko, jak i rodziców. Będzie to wspólna praca mająca na celu usprawnienie funkcjonowania rodziny. Najlepiej używać prostych, codziennych porównań i podkreślać, że terapia jest formą pomocy. Gdy boli nas coś w ciele – idziemy do lekarza. Gdy mamy trudności z emocjami, zachowaniem – do psychologa. Nie jest to temat tabu, powód do wstydu, jest to forma dbania o siebie i swój dobrostan. 

Warto podkreślić, że: 

• dziecko nie jest „zepsute” ani „gorsze”, 
• trudności nie są jego winą, 
• celem terapii jest ułatwienie dziecku i całej rodzinie codziennego funkcjonowania i zapewnienie poczucia, że „jest lżej”.

Jaki jest przebieg terapii? Dlaczego spotkania z rodzicami są kluczowe w terapii dziecka? Po co dodatkowe spotkania na koniec procesu terapeutycznego, co ma nam dać takie podsumowanie? To zaledwie kilka pytań, z wielu, które mogą pojawić się w głowie rodzica przed i podczas procesu terapeutycznego. Poniżej postaramy się to Państwu trochę rozjaśnić. 

Pierwsze spotkanie z rodzicami – pozwala psychologowi poznać historię dziecka, jego potrzeby i codzienne wyzwania. Dzięki temu terapia staje się dopasowana do konkretnego dziecka, a nie „jednym schematem dla wszystkich”. Poznajemy też Państwa, a Państwo poznajecie nas. Wspólnie omawiamy obszary, w których Państwa system rodzinny może wymagać wsparcia. Praca z dzieckiem, to przede wszystkim współpraca z rodzicami. Po wstępnym zapoznaniu i zebraniu wywiadu przechodzimy do spotkań z dzieckiem. 

Skoro jesteśmy już po pierwszym spotkaniu z rodzicami, dlaczego psycholog chce się z nami spotkać ponownie? 

Systematyczne spotkania w trakcie terapii – regularne rozmowy z rodzicami pomagają monitorować postępy, wprowadzać zmiany w planie terapeutycznym i wspierać rodziców w codziennych sytuacjach. Terapia staje się wtedy procesem wspólnym – między psychologiem, dzieckiem i rodzicami. Terapia dziecka to nie tylko praca w gabinecie. Największe efekty osiągacie Państwo w domu, dlatego takie istotne jest abyście byli aktywną częścią procesu. Częstotliwość takich spotkań ustalana jest indywidualnie z terapeutą prowadzącym. 

Terapia zbliża się do końca? Czyli co, mogę po prostu przestać przychodzić? 

Spotkanie podsumowujące – na koniec terapii ważne jest omówienie efektów zarówno z dzieckiem, jak i osobno z rodzicami. Pozwala to zobaczyć, co udało się osiągnąć, jakie są kolejne kroki i jak najlepiej wspierać dziecko w codziennym życiu. Dla dziecka jest to przestrzeń na domknięcie, pożegnanie i zrozumienie, że zakończenie relacji z terapeutą to nie kara, a wyznacznik osiągnięcia założeń.

Powodów do zaczerpnięcia pomocy może być wiele! Do najczęstszych należą: nagła zmiana zachowania (np. duża nerwowość), trudne sytuacje (np. śmierć bliskiej osoby), komunikaty od wychowawców, zachowanie różniące się od innych dzieci w danym wieku oraz poczucie bezradności rodzicielskiej. Warto pamiętać, że wizyty u psychologa nie muszą wiązać się z nieprawidłowością i mogą pełnić funkcję rozwojową. Żaden problem nie jest zbyt mały żeby prosić o pomoc!

Na trudności ze snem / apetytem, niską samoocenę, zgłaszanie silnego stresu, przewlekle zmęczenie, zmiany nastroju, widoczne przytłoczenie emocjonalne, trudności z koncentracją, często zgłaszane bóle (np. głowy / brzucha; po wcześniejszym wyeliminowaniu przyczyn zdrowotnych), konflikty rodzinne, utratę zainteresowań.

Integracja sensoryczna to złożony proces przetwarzania bodźców sensorycznych, czyli informacji docierających do mózgu poprzez różne zmysły, takie jak: dotyk, wzrok, słuch, smak i węch oraz propriocepcja (czucie głębokie) i przedsionek (równowaga). Proces ten jest kluczowy dla efektywnego funkcjonowania w codziennym życiu, wpływa na naszą zdolność do poruszania się, zrozumienia otoczenia, nawiązywania relacji społecznych, uczenia się oraz radzenia sobie z codziennymi wyzwaniami. Zaburzenia integracji sensorycznej to stan, w którym procesy odbierania, przetwarzania i interpretacji bodźców sensorycznych nie przebiegają prawidłowo. Dzieci z z zaburzeniami integracji sensorycznej mogą reagować nadmiernie, słabo lub w sposób nietypowy na bodźce sensoryczne, co wpływa na ich codzienne funkcjonowanie. Terapia integracji sensorycznej to podejście terapeutyczne, które zostało opracowane przez dr Jean Ayres. Jej celem jest poprawa zdolności jednostki do przetwarzania i reagowania na bodźce sensoryczne. Terapia ta skupia się na stymulowaniu układu nerwowego poprzez różnorodne bodźce, co ma na celu zwiększenie zdolności adaptacyjnych i poprawę funkcji motorycznych oraz poznawczych.

• Dziecko jest niespokojne, płaczliwe, ma kłopoty z zaśnięciem, często wybudza się w nocy.
• Trudności z jedzeniem.
• Niezdarność, słaba koordynacja ruchowa, trudności z ubieraniem się.
• Brak samodzielności.
• Problemy z utrzymaniem równowagi, częste przewracanie się na prostej drodze.
• Częste wpadanie na stojące przedmioty.
• Trudności z koncentracją uwagi, częste rozpraszanie.
• Nieprawidłowa postawa przy stoliku lub ławce – podpieranie głowy, zjeżdżanie z krzesła.
• Nadmierne ruchy, trudność w usiedzeniu w jednym miejscu, częste zmiany aktywności i pozycji ciała.
• Uwielbienie lub unikanie karuzeli i huśtawek.
• Nieadekwatne poruszanie się do sytuacji – zbyt wolno lub zbyt szybko.
• Impulsywność, nadwrażliwość emocjonalna, częste obrażanie się, upartość, niezadowolenie bez widocznej przyczyny.
• Trudności w nauce jazdy na rowerze, hulajnodze.
• Niepewność na niestabilnym podłożu, np. materacu.
• Duży lęk przed upadkiem lub wysokością, niepokój związany z oderwaniem nóg od podłogi, np. wchodzenie na schody.
• Nietolerancja zabiegów higienicznych, np. mycia głowy, kąpieli, obcinania włosów, paznokci.
• Niechęć do przytulania, nielubienie niespodziewanego dotyku lub nadmierne obściskiwanie, dążenie do mocnego kontaktu fizycznego.
• Nietolerancja metek od ubrań.
• Odmowa noszenia nowych rzeczy, preferowanie starych, często już znoszonych ubrań.
• Nadmierne skupienie na czystości dłoni, unikanie zabaw brudzących.
• Nieadekwatne dostosowywanie siły do zadania.
• Unikanie zabaw zespołowych, trudności w funkcjonowaniu w zespole, m.in. mylenie kierunków, zagubienie na boisku.
• Wydaje się, że nigdy się nie męczy lub, przeciwnie, męczy się bardzo szybko.
• Trudności w zaplanowaniu ruchu, trudności w rozpoczęciu nowej czynności.
• Zagubienie i potrzeba dużo czasu na odnalezienie się w nowym miejscu.
• Preferowanie ekstremalnych przeżyć, ignorowanie niebezpieczeństwa.
• Trudności szkolne, w tym problemy z czytaniem, pisaniem, cięciem nożyczkami, odwracaniem liter i cyfr, trudności w przepisywaniu z tablicy, brak dominacji jednej ręki.

1. Wywiad z rodzicem
2. Spotkania z dzieckiem na sali terapeutycznej, podczas których terapeuta przeprowadzi:
   Obserwację kliniczną – dziecko wykonuje różne testy oceniające jego zdolności ruchowe oraz poziom reaktywności na różnorodne bodźce sensoryczne
   Południowo-Kalifornijskie Testy Integracji Sensorycznej – wykonywane są u dzieci powyżej 4 roku życia, które pozwalają określić poziom rozwoju funkcji motorycznych, których podstawą są prawidłowo wykształcone systemy sensoryczne
   W zależności od możliwości psychofizycznych dziecka diagnoza może zająć 2 lub 3 spotkania.
3. Pisemne podsumowanie wyników przeprowadzonej diagnozy wraz z wnioskami, zaleceniami do wykonywania z dzieckiem w domu.

Podczas konsultacji porozmawiamy o najważniejszych kwestiach związanych z poprawą stanu zdrowia i funkcjonowania organizmu Waszego dziecka. Dokładnie przestudiujemy dzienniczek żywieniowy i wywiad żywieniowo-medyczny (wysyłany przed konsultacją, aby czas spotkania wykorzystać jak najlepiej i odnieść się do najbardziej istotnych kwestii). Przeanalizujemy wyniki badań, jeśli je posiadacie. Określimy, ile powinno jeść Wasze dziecko, jego zapotrzebowanie energetyczne, uwzględniając styl życia i indywidualne kwestie. Powiemy, jak realnie i racjonalnie je realizować. Sprawdzimy, czego najbardziej brakuje w diecie, i powiemy, jak można to poprawić. Przygotujemy plan suplementacji, jeśli będzie taka potrzeba. Określimy cel, ustalimy plan działania i oswajania. Jeśli będzie taka potrzeba, rozpoczniemy terapię karmienia.

Kiedy możemy pomóc?

• podczas rozszerzania diety (tradycyjnie, BLW/BLISS) 
• gdy zmagacie się z alergiami pokarmowymi, nietolerancjami, celiakią 
• przy problemach z niedoborami żelaza, anemią
• jeśli dziecku towarzyszą zaparcia, biegunki 
• gdy martwi Was nadmierny przyrost lub niedobór masy ciała dziecka – otyłość, nadwaga, niedowaga 
• jeśli Twoje dziecko ma zaburzenia lipidowe, insulinooporność
• gdy zmagacie się z refluksem, z zespołem jelita drażliwego (IBS), z SIBO 
• w okresie neofobii pokarmowej 
• gdy dziecko ma wybiórczą dietę, trudności w jedzeniu
• gdy dotyczy Was spektrum autyzmu, ADHD 
• jeśli doświadczacie innych problemów zdrowotnych lub chcecie upewnić się czy wszystko jest tak jak powinno być 🙂 

*Na konsultację dotyczącą dziecka do 2 r.ż. możecie przyjść ze swoim Maluszkiem 🙂 W przypadku dzieci starszych ich obecność na konsultacji zależeć będzie od powodu Waszej wizyty. Jeśli spotkanie dotyczy dzieci z wybiórczością pokarmową, trudnościami w jedzeniu wówczas proponujemy na początek spotkanie bez udziału dziecka. Będziemy poruszać wiele wrażliwych dla dziecka tematów i korzystniej dla dalszej współpracy będzie jeśli nie usłyszy wszystkiego co mam rodzicowi do przekazania. 

Oferujemy stałe wsparcie. Pozostajemy w kontakcie mailowym i/lub telefonicznym w czasie trwania współpracy. 

Jeśli będzie taka potrzeba, możemy zaproponować opracowanie zaleceń żywieniowych lub indywidualnego jadłospisu (dodatkowo płatne). Dostęp do jadłospisu, listy zakupów poprzez aplikację w telefonie. 

Podczas konsultacji porozmawiamy o najważniejszych kwestiach związanych z poprawą stanu zdrowia i funkcjonowania Twojego organizmu. Dokładnie przestudiujemy dzienniczek żywieniowy i wywiad żywieniowo-medyczny (wysyłany przed konsultacją, aby czas spotkania wykorzystać jak najlepiej i odnieść się do najbardziej istotnych kwestii). Przeanalizujemy wyniki badań, jeśli je posiadasz. Określimy Twoje zapotrzebowanie energetyczne, uwzględniając styl życia i indywidualne kwestie. Powiemy, jak realnie i racjonalnie je realizować. Sprawdzimy, czego najbardziej brakuje w Twojej diecie i powiemy, jak można to poprawić. Przygotujemy plan suplementacji, jeśli będzie taka potrzeba. Określimy cel i ustalimy plan działania.

Na życzenie pacjenta dokonujemy pomiarów antropometrycznych i analizy składu ciała metodą BIA (analizy bioimpedancji elektrycznej) na urządzeniu firmy TANITA. (Analiza składu ciała nie jest dokonywana u osób z wszczepionym rozrusznikiem serca, u kobiet ciężarnych oraz u chorych na epilepsję.)

Kiedy możemy pomóc? 

• jeśli chcesz zadbać o swoje zdrowie 
• gdy myślisz o zmianie nawyków żywieniowych, aby prawidłowe odżywianie przychodziło naturalnie 
• chcesz zgubić zbędne kilogramy lub masz zbyt niską masę ciała (nadwaga, otyłość, niedowaga) 
• potrzebujesz diety eliminacyjnej (alergie pokarmowe, nietolerancje, celiakia, karmienie piersią przy alergii u dziecka) 
• zmagasz się z problemami zdrowotnymi – np. choroby tarczycy, cukrzyca typu II, insulinooporność, zaburzenia lipidowe, nadciśnienie tętnicze, zespół metaboliczny, niedokrwistość (anemia), IBS, SIBO, refluks, endometrioza lub inne problemy zdrowotne 
• gdy potrzebujesz wsparcia w żywieniu przy zwiększonej aktywności fizyczne 
• gdy dotyczy Cię depresja, nerwica lub stany lękowe 
• dieta w ciąży i w okresie laktacji 
• gdy planujesz poczęcie dziecka 

Oferujemy stałe wsparcie. Pozostajemy w kontakcie mailowym i/lub telefonicznym w czasie trwania współpracy. 

Jeśli będzie taka potrzeba, możemy zaproponować opracowanie zaleceń żywieniowych lub indywidualnego jadłospisu (dodatkowo płatne). Dostęp do jadłospisu, listy zakupów poprzez aplikację w telefonie.  

Drodzy Rodzice, zadbajcie o to, aby dać dziecku jak najlepszy wzór do naśladowania. Nie używajcie zdrobnień i nie zniekształcajcie wyrazów. Mówcie do swojego dziecka powoli i wyraźnie. Rozmawiajcie z nim, aby stymulować rozwój jego mowy. Czytajcie mu codziennie bajki odpowiednie do jego wieku.

Kiedy pójść z dzieckiem do logopedy?

Rodzice często zastanawiają się, czy ich dziecko prawidłowo się rozwija. Dotyczy to również mowy. Trzeba pamiętać, że każde dziecko jest inne, a tempo jego rozwoju jest indywidualne i niepowtarzalne. Dziecko poznaje świat, dzięki rozumieniu mowy, a umiejętność mówienia pozwala mu wyrazić swoje spostrzeżenia, pragnienia i uczucia.

Pomoc logopedy może być przydatna w przypadku, gdy dziecko:
– jest wcześniakiem,
– rozwija się wolno i nieharmonijnie,
– ma stwierdzone nieprawidłowe napięcie mięśniowe,
– późno podnosi główkę, późno siada i późno chodzi,
– ma lub miało kłopoty ze ssaniem, połykaniem, gryzieniem, żuciem,
– nieprawidłowo reaguje lub wcale nie reaguje na dźwięki otoczenia,
– mało gaworzy,
– jest mało aktywne głosowo,
– oddycha przez usta, ślini się,
– ma nieprawidłowo zbudowane narządy mowy między innymi język, podniebienie,
– zbyt długo było karmione butelką i ssie smoczek,
– jest nadruchliwe bądź apatyczne.

Terapia wad postawy jest zalecana jeżeli widzimy, że dziecko:

– ma krzywe plecy,
– ma jeden bark ustawiony wyżej,
– garbi się,
– wypina brzuch do przodu,
– koślawi kolana,
– dziwnie ustawia stopy,
– przekręca głowę zawsze w tę samą stronę,
– skarży się na ból pleców lub kolan,
– ma stwierdzone płaskostopie, skoliozę, plecy okrągłe, pogłębioną lordozę, klatkę lejkowatą.

Terapia czaszkowo-krzyżowa oraz integracja odruchów metodą MNRI® to delikatne, ale niezwykle skuteczne formy pracy z ciałem i układem nerwowym. Zajęcia te są skierowane zarówno do dzieci, jak i dorosłych – szczególnie tych, którzy zmagają się z:

• opóźnieniami rozwojowymi (w tym opóźnionym rozwojem mowy),
• dla dzieci z ADHD,  
• autyzmem, 
• wybiórczością pokarmową,
• problemami z nawiązywaniem kontaktów rówieśniczych, 
• depresją, lękami, 
• moczeniem nocnym,
• trudnościami z koncentracją, nauką i integracją sensoryczną,
• nadpobudliwością lub wycofaniem,
• napięciem mięśniowym, bólami głowy, migrenami,
• stresem, lękiem, problemami ze snem,
• skutkami urazów fizycznych i emocjonalnych.

Terapie te wspierają regulację układu nerwowego, pomagają przywrócić równowagę w ciele.

Do terapeuty warto zgłosić się wtedy, gdy zauważamy, że nasze ciało, emocje lub funkcjonowanie (nasze lub dziecka) nie przebiegają tak, jakbyśmy chcieli – nawet jeśli nie jesteśmy w stanie dokładnie nazwać problemu.

u dzieci:

• opóźniony rozwój mowy,
• trudności z koncentracją, nauką, pamięcią,
• nadwrażliwość lub wycofanie,
• nadpobudliwość ruchowa,
• problemy ze snem, napięcia w ciele, częste infekcje,
• trudności w relacjach społecznych,
• opóźniony rozwój psychoruchowy.

u dorosłych:

• przewlekły stres, zmęczenie, napięcie,
• bóle głowy, kręgosłupa, mięśni,
• problemy z koncentracją i snem,
• trudności emocjonalne, niepokój, napięcie wewnętrzne,
• uczucie “utknięcia” lub braku energii,
• chęć zadbania o siebie na głębszym poziomie – także profilaktycznie.